Mostrando entradas con la etiqueta Escola de escritores. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Escola de escritores. Mostrar todas las entradas
2 jun 2012
26 oct 2011
"O deserto crece...", e ímonos quedando sen xornais en galego
Este artigo de opinión do compañeiro Xoán Carlos, profesor de Filosofía no noso IES, xa non se poderá ler no Xornal.com. Desapareceu da Rede misteriosamente, por arte de birlibirloque, dun día para outro, igualiño ca o Códice Calixtino, así, sen máis... (Reparade no ítem 3)
J. C. F. Naveiro. Catedrático de Filosofía
(Xornal.com 15-10-2011 /22:44)
O deserto crece
" 1. Houbo un tempo no que existía un país que tiña unha Constitución que expresaba uns principios que aínda que non se respectasen (dereito ao traballo, á vivenda, ao medio ambiente) podían ser invocados e servían para darnos a nós mesmos unha certa imaxe de país. Explicarlle esa imaxe a rapazas e rapaces de trece, catorce ou quince anos, transmitirlles uns principios básicos de cidadanía e ética cívica, e informarlles dos rudimentos do noso Estado constitucional, todo iso formaba parte do traballo de xente que, coma min, cumpríamos o encargo administrativo con certas reticencias pero cando menos con esa convicción mínima que procede dunha música aceptable, ou dunha letra que non renxe demasiado: cando menos a Constitución garantía a liberdade e a igualdade de todos os cidadáns, e a canción así composta podía ser interpretada con certa solvencia nunha aula da ESO.
Pero agora, tralo “golpe de mercado” da reforma constitucional, cando o pago das débedas que as administracións contraen coas entidades financeiras se converte nun principio prioritario do noso ordenamento político, ¿cómo defender minimamente semellante submisión ás esixencias do capital? Xa non é este o Estado para o que eu cría traballar, xa non hai un país onde mirarse, e no seu lugar hai un deserto que crece.
2. O deserto está por todas partes. ¿Quen pode alardear dunha Libia post-gadafista? ¿Ou dun Afganistán reconstruído? ¿Que foi do discurso de Obama en O Cairo? Se houbo un xesto decente nos últimos tempos foi a petición palestina de recoñecemento na ONU, un xesto largamente anunciado e esperado que agora percorrerá os labirintos da diplomacia para ir toparse co veto norteamericano no Consello de Seguridade da ONU. Aí rematará a careta de Obama e todo volverá a ser coma antes: escoitade as voces do imperio porque por fóra delas só hai deserto. A traizón de Obama á causa palestina formará parte da historia universal da infamia. Mentres destoutro lado contemplamos incrédulos os acenos de naufraxio de Europa.
3. Mentres, na fronte interna tamén crece o deserto, máis que en ningures. O buscador Chuza, o portal Vieiros, o semanario A Nosa Terra, os diarios Galicia Hoxe e Xornal de Galicia… Sen canles para as voces propias qué país pode esperarse que exista. E agora tócalle a Xornal.com. Os periódicos arden demasiado ben e deixan no ar unha tristura de quiosco. Benvidos ao deserto do real.
Mágoa de Galicia, fermoso país no que moitos soñan coa fuga. Sen voces propias, como vivir en estado de excepción, a expensas dun imperio esmagante a forza de invisíbel.
Saúdos aos que nos fomos atopando no camiño, agora que imos a empurróns cara este deserto que non para."
___________________________________________
Se che gusta Xornal.com, compárteo cos teus amigos/as
Disfruta da liberdade de expresión.
___________________________________________
¡Vaya! Internet Explorer no ha podido encontrar la página www.xornal.com.
J. C. F. Naveiro. Catedrático de Filosofía
(Xornal.com 15-10-2011 /22:44)
O deserto crece
" 1. Houbo un tempo no que existía un país que tiña unha Constitución que expresaba uns principios que aínda que non se respectasen (dereito ao traballo, á vivenda, ao medio ambiente) podían ser invocados e servían para darnos a nós mesmos unha certa imaxe de país. Explicarlle esa imaxe a rapazas e rapaces de trece, catorce ou quince anos, transmitirlles uns principios básicos de cidadanía e ética cívica, e informarlles dos rudimentos do noso Estado constitucional, todo iso formaba parte do traballo de xente que, coma min, cumpríamos o encargo administrativo con certas reticencias pero cando menos con esa convicción mínima que procede dunha música aceptable, ou dunha letra que non renxe demasiado: cando menos a Constitución garantía a liberdade e a igualdade de todos os cidadáns, e a canción así composta podía ser interpretada con certa solvencia nunha aula da ESO.
Pero agora, tralo “golpe de mercado” da reforma constitucional, cando o pago das débedas que as administracións contraen coas entidades financeiras se converte nun principio prioritario do noso ordenamento político, ¿cómo defender minimamente semellante submisión ás esixencias do capital? Xa non é este o Estado para o que eu cría traballar, xa non hai un país onde mirarse, e no seu lugar hai un deserto que crece.
2. O deserto está por todas partes. ¿Quen pode alardear dunha Libia post-gadafista? ¿Ou dun Afganistán reconstruído? ¿Que foi do discurso de Obama en O Cairo? Se houbo un xesto decente nos últimos tempos foi a petición palestina de recoñecemento na ONU, un xesto largamente anunciado e esperado que agora percorrerá os labirintos da diplomacia para ir toparse co veto norteamericano no Consello de Seguridade da ONU. Aí rematará a careta de Obama e todo volverá a ser coma antes: escoitade as voces do imperio porque por fóra delas só hai deserto. A traizón de Obama á causa palestina formará parte da historia universal da infamia. Mentres destoutro lado contemplamos incrédulos os acenos de naufraxio de Europa.
3. Mentres, na fronte interna tamén crece o deserto, máis que en ningures. O buscador Chuza, o portal Vieiros, o semanario A Nosa Terra, os diarios Galicia Hoxe e Xornal de Galicia… Sen canles para as voces propias qué país pode esperarse que exista. E agora tócalle a Xornal.com. Os periódicos arden demasiado ben e deixan no ar unha tristura de quiosco. Benvidos ao deserto do real.
Mágoa de Galicia, fermoso país no que moitos soñan coa fuga. Sen voces propias, como vivir en estado de excepción, a expensas dun imperio esmagante a forza de invisíbel.
Saúdos aos que nos fomos atopando no camiño, agora que imos a empurróns cara este deserto que non para."
___________________________________________
Se che gusta Xornal.com, compárteo cos teus amigos/as
Disfruta da liberdade de expresión.
___________________________________________
¡Vaya! Internet Explorer no ha podido encontrar la página www.xornal.com.
5 jun 2011
17 mar 2011
Escola de escritores/as
IMAXÍNATE QUE ES ...
UNHA...PestanaUnha máis na ringleira de señoriñas escuras, largas e esveltas. Señoriñas que casan coas de abaixo para durmir. Señoriñas que co seu mellor traxe embelecen o ollo máis fermoso, máis tenro, debuxando na face dunha muller fermosa a flor da alma.
Ela, a que cunha bágoa fuxiu, esvarando polo rostro delicado, bailando entre pecas e rozando uns beizos que sentiron o amor en primeira persoa, e que agora escachan por unhas palabras pouco oportunas.
Ela, a que cunha bágoa fuxiu, esvarando polo rostro delicado, bailando entre pecas e rozando uns beizos que sentiron o amor en primeira persoa, e que agora escachan por unhas palabras pouco oportunas.
Son a chave que encerra miles de segredos, son a chave do espello da alma onde se reflicten todos os sentimentos.
Vivín de preto moitos bicos e agarimos..., miradas de esperanza, amor, desexo, miradas cheas de fulgor, como bañadas en purpurina. Abrín a porta a bágoas e máis bágoas, de desilusión, de rabia, de esquecemento... Unha máis da fila... unha máis igual que as outras que se xuntan para durmir, para descansar... para sentir a calor dun bico máis intensamente.
Vivín de preto moitos bicos e agarimos..., miradas de esperanza, amor, desexo, miradas cheas de fulgor, como bañadas en purpurina. Abrín a porta a bágoas e máis bágoas, de desilusión, de rabia, de esquecemento... Unha máis da fila... unha máis igual que as outras que se xuntan para durmir, para descansar... para sentir a calor dun bico máis intensamente.
Dou bicos de bolboreta, e en busca de desexos voo.
Cando chora, cando chora... Só espero, que nunca chore. Nunca sentir máis a dor apilándonos coa auga salgada das bágoas. Xuntándonos unhas con outras, nun abrazo que consola a súa alma. A alma da moza ferida.
Judith López / 4º ESO - IES As Mercedes (LUGO)
Judith López / 4º ESO - IES As Mercedes (LUGO)
15 jun 2010
7 jun 2010
8 may 2010
4 may 2010
Escola de escritores IES As Mercedes
"Un País oculto polas silveiras"
Di un proverbio xaponés que as árbores non deixan ver o bosco. Eu penso que o mesmo pasa coas silveiras e con algúns países que foron esquecidos polos seus habitantes. Rubeus, silveira, ronceraie, blackberry, zarza ... Moitos nomes recibe este vexetal de apurado crecemento e agresiva rabuñada, un arbusto espartano e difícil de combater, que nun suspiro se fai cun imperio estendendo os seus brazos de serra por valados, montañas e rochas, prendendo pola roupa aos transeúntes por camiños e pontes.
É posíbel que silveirais centenarios oculten importantes anacos de historia, segredos, ou respostas a enigmas sen resolver. É posíbel que eses vastos reinos de púas custodien marabillas doutrora e saberes perdidos, mais para a maioría da xente as silveiras só son unha praga sen utilidade, como o resto do espazo público ou abandonado que, por non ser da súa propiedade privada, carece de valor. Cómo habían, pois, contemplar o que hai máis alá dun simple tecido vexetal que o cobre todo?
Os máis veteranos afirman que alguén contraeu o tétanos ou algunha infección polas trabadas desta planta e a ciencia, a nova ciencia de destrución masiva - que lle chamo eu - , creou poderosos herbicidas para as combater nos espazos domésticos. Non obstante, non pretendo ser o avogado das silveiras, unicamente procuro comprender as interaccións entre os humanos e estas rosáceas co obxecto de encontrar a súa eficiencia gardando segredos.
Debaixo dalgunhas silveiras xacen as pedras do castro cando estas non foron roubadas para novas edificacións ou marcos fronteirizos das chousas; xacen petroglifos perpetuados nas penas de montaña, monumentos megalíticos e mesmo patrias enteiras. Debaixo das silveiras existe todo un universo cuxas chaves de acceso son algo máis do que unha guita e un fouciño; cómpre ademais un amplo coñecemento da lingua, da economía, da xeografía humana e especialmente da historia. A aqueles aos que non os disuadiron as rabuñadas desta flora e aos que a ciencia clásica - hoxe tecnocratizada - chama historiadores, descubriron, naquelo ao que ninguén dá valor, o primeiro reino da Europa, unha Terra que, se quixese, hoxe podería ser unha potencia económica autosuficiente, un mundo cheo de maxia e espiritualidade, unha fonte inesgotábel de tradicións e, especialmente, a loita dunha cultura pola súa supervivencia. Descubriron Galiza.
(Versión ao galego normativo, co prace do autor)
Ex-alumno do IES As Mercedes-LUGO
"Um País oculto pelas silveiras"
21 contos a umha terra esquecida
de José Manuel Nunes Vilar
Editora MANAS-2009
Suscribirse a:
Entradas (Atom)