Rosalía
de Castro de Murguía, de solteira, Rosalía de Castro, nada en Santiago de Compostela o 24 de
febreiro de 1837 e finada en Padrón o 15 de xullo de 1885, é unha das
meirandes escritoras en lingua galega
así como tamén unha das principais responsábeis do Rexurdimento literario do século XIX. O 17 de maio, Día das Letras Galegas, celébrase co
gallo de ser a data de edición da súa obra Cantares
gallegos (17 de maio de 1863).
> Rosalía: vida e obra
> 150 anos de Cantares Gallegos
> Escolma de textos
> "Rosalía sempre" (nun glog do blog Édelingua)
> Prólogos de CANTARES GALLEGOS e FOLLAS NOVAS
> Rosalía: vida e obra
> 150 anos de Cantares Gallegos
> Escolma de textos
> "Rosalía sempre" (nun glog do blog Édelingua)
> Prólogos de CANTARES GALLEGOS e FOLLAS NOVAS
Vaite noite...
Vai fuxindo...
Vente aurora...
Vente abrindo...
Creación gráfica que procura un xogo de actualización da figura
da poeta,
obra da deseñadora Elba Fernández
A xustiza pola man
Aqués que tén fama de honrados na vila,
Roubáronme tanta brancura que eu tiña;
Botáronme estrume nas galas dun día,
A roupa decote puñéronma en tiras.
Nin pedra deixaron, en donde eu vivira;
Sin lar, sin abrigo, morei nas curtiñas;
Ó raso cas lebres dormín nas campías;
Meus fillos..., ¡meus anxos!..., que tanto eu quería,
¡Morreron, morreron, coa fame que tiñan!
Quedei deshonrada, mucháronme a vida,
Fixéronme un leito de toxos e silvas;
E en tanto, os raposos de sangre maldita
Tranquilos nun leito de rosas dormían.
-Salvádeme ¡ou, xuíces!, berrei..., ¡tolería!
De min se mofaron, vendeume a xustiza.
- Bon Dios, axudaime, berrei, berrei inda...
Tan alto que estaba, bon Dios non me oíra.
