8 jul. 2013

IES versus CIFP. As Mercedes (LUGO). Estado da cuestión.

NOTICIA-ENTREVISTA: “EL PROGRESO”  (mércores 3  de Xullo de 2013)
                                                                             http://elprogreso.galiciae.com/

JOAQUÍN EXPÓSITO LÓPEZ,
NOVO DIRECTOR DO CIFP AS MERCEDES
                                    
Será o encargado de dirixir o segundo centro integrado de FP co que conta a cidade de Lugo, As Mercedes, logo dunha transformación que trouxo moita polémica.


«Contábase que tarde ou cedo As Mercedes
sería centro integrado de FP»

JOAQUÍN EXPÓSITO LÓPEZ: É profesor da familia de Automoción e leva oito anos impartindo docencia no IES As Mercedes, que agora pasa a ser CIFP (Centro Integrado de Formación Profesional). Ao novo director non o pillou por sorpresa a transformación que fixo a Xunta porque, di, a FP sempre foi clara­mente maioritaria neste centro.

Quen o acompaña no equipo di­rectivo?

Como vicedirector vén Manuel Ro­dríguez Pazos, profesor da familia de Comercio e Márketing, o cargo de xefe de estudos desempéñao José Ferreiro Lence, de Instalacións Térmicas e, como secretario, vén Jesús Crandío Rodríguez, profesor da familia de Automoción.

Como encara esta nova etapa na dirección, despois dunha transfor­mación tan contestada?

O centro contábase que tarde ou cedo se transformaría en Centro Integrado de Formación Profesio­nal. Xa estivemos a punto de selo cando se transformou o Politécni­co, porque a matrícula era maioritariamente de FP. Había cincocentos alumnos e 56 profesores de FP e arredor de 160 alumnos e 28 profesores de ESO e BAC. Deses 28 quedan dous, un orientador e un de inglés.

A sorpresa e o malestar pola trans­formación non son compartidas entón por todo o claustro?

Non, de feito houbo unha solicitude, hai xa anos, aprobada no claustro, para pedir á Xunta que o convertese en centro integrado en FP. Eu aínda non estaba nas Mer­cedes e levo alí oito anos. E no 2011 formouse unha comisión no seno co consello escolar que solicitou á administración melloras para a FP pola cantidade de xente que se matriculaba. Só en Automoción había uns douscentos alumnos. Necesitábase unha mellora na FP. Non digo que a transformación fora boa ou mala, pero é certo que a formación profesional no cen­tro estaba masificada. A demanda que está tendo a FP é incrible.

Como prímeiro director trala trans­formación, que lle espera agora?

Hai que facer unha reorganiza­ción distinta, con sistemas de calidade, pero xa hai unha estrutura feita por parte da Consellería de Educación, porque todos os centros integrados funcionan igual.

Como vai a solicitude de prazas para o curso que vén?

Estamos un pouco asombrados porque está sendo incrible, sobre todo chámanos a atención a can­tidade de xente de corenta ou cincuenta anos que retoma facer outros ciclos. A FP ten que adap­tarse ás demandas da sociedade e está claro que en Lugo temos sectores punteiros: Automoción, Enerxía e Agua, Instalacións Tér­micas, Comercio. O sector produtivo de Lugo xira arredor desas especialidades e a xente demanda reciclarse por esa vía.

Como ve a continuación das de­mandas da plataforma en defensa do IES As Mercedes?

Nós estamos dispostos a colaborar con todo o mundo, pero queremos que este sexa un centro libre e de­mocrático, que nos deixen traballar con autonomía, non queremos que se politice o centro. Iso si, te­mos claro que temos que traballar baixo as normas que rexen os cen­tros integrados. Dito isto, nós non pechamos as portas a ninguén e no que poidamos axudar, axudamos, pero non vamos reivindicar cousas que non son. A min claro que me gusta que o centro teña a maioría de etapas de ensino posi­bles, porque ademais a ESO e o BAC tamén son unha fonte de alumna­do para a FP, pero o protagonismo teno que ter a formación profesio­nal porque neste centro é a oferta máis importante.





Á vista das declaracións da dirección do novo CIFP
que substitúe ao suprimido IES As Mercedes,
esta plataforma cidadá quere manifestar:


1.- Sobre a necesidade de máis espazos para a Formación Profesional.

Nunca negamos a necesidade de ampliar a oferta e os espazos na FP, pero, como traballadores do Ensino Público e ex-traballadores do IES AS MERCEDES, os membros da dirección deberan saber que ningunha ampliación da FP debera resultar incompatible coa permanencia dos niveis de ESO  e BAC.

Esta petición de ampliación de espazos vense realizando, reiteradamente, como ben debera saber o Vicedirector do centro e saben na Consellería de Educación. Dende moito antes  de que o director chegara ao IES As Mercedes. A última foi realizada e presentada ao Claustro, Consello Escolar, Xefatura Territorial e Secretaría Xeral Técnica pola última dirección do IES As Mercedes, moito antes do informe que cita o director do CIFP. E esta necesidade estaba recoñecida, -non sabemos se sigue estando-, pola propia Consellería ao anunciar a licitación do proxecto de ampliación do Centro.

E, unha vez dito ISTO, non debera ser propio de ningunha responsabilidade directiva falar sen estar ben informado ou pretender  transformar as medias verdades en mentiras, porque, en relación á matrícula do presente curso académico e anteriores, o director debera de saber ben que nos ciclos de automoción dos que é profesor nin sequera necesitaron dar de baixa aos alumnos sen asistencia á clase porque non había lista de espera e só na familia de enerxía e auga quedou xente sen praza.

2.- Sobre a necesidade dun novo CIFP para atender ás novas demandas no ámbito da Formación Profesional:

Nunca esta plataforma estivo en contra da ampliación da oferta educativa na Formación profesional. E sempre dixemos (sen que tiveramos que agardar polo Director do CIFP) que, nunha Galicia cun 26% de parados, con alumnos que acaban un ciclo e empezan outro ou que acaban na Universidade e volven á FP, é totalmente natural que aumente a demanda de FP, non tanto como unha ruta cara un posto de traballo que non hai, senón como unha forma de aproveitar o tempo que é necesario atender. Mais, que uns traballadores do ensino público poidan entender que esta nova demanda é incompatible coa permanencia da ESO e BAC; que uns traballadores do ensino público podan aceptar a supresión dun Instituto Público de Ensino Medio sen antes avaliar as necesidades educativas da zona e sen antes avaliar as diferentes alternativas á disposición da Consellería coas que atender ditas demandas; que uns profesores de Formación Profesional acepten as mentiras da Consellería de Educación sen sequera aludir a que en Montirón ten a Xunta de Galicia un Centro cunhas instalacións e uns equipamentos de Formación Profesional totalmente infrautilizadosdemostra, antes de nada, unha total insolidariedade cos alumnos, pais e compañeiros afectados, pero tamén, ben pouco compromiso co ensino público que agora teñen a responsabilidade de axudar a xestionar, -supoñemos que con criterios de eficiencia-, dende os seus respectivos cargos na dirección do CIFP.

3.- Sobre a “inevitable” supresión do IES AS MERCEDES para transformarse nun Centro Integrado de Formación Profesional

Se interpretamos ben a expresión do director do CIFP, a desaparición do IES AS MERCEDES para transformarse en Centro Integrado de Formación Profesional era unha constatación palpable dende xa antes da desaparición do IES Politécnico. Descoñecemos que fontes de información a este respecto pode ter o Director do CIFP, pero queremos advertilo de que con elo vén de facer unha moi grave acusación contra os actuais responsables da Consellería de Educación: acaba, de feito, de acusalos de absoluta incompetencia, por, despois de dous anos, no momento de publicarse o decreto de (des)integración,  non seren capaces de ter previsto, por exemplo, qué centros de ensino poderían dar acollida aos alumnos do IES AS MERCEDES.

Ademais do dito resulta inaceptable que un profesor dun IES poda argumentar a favor do CIFP, que fronte a 500 alumnos e 56 profesores de Formación Profesional só houbera na ESO 160 alumnos e 28 profesores, sen antes explicar a diferente oferta e estrutura dun e doutros niveis do ensino. Se o director do CIFP quere comparar o diferente nivel de matrícula, -500 fronte 160-, está a fabricar unha inaceptable manipulación en canto ás cifras de alumnos e profesores na FP. A pouco que un se molestara en revisar os ciclos de FP que se impartían no IES AS MERCEDES e fixera unha suma estaríase equivocando nun 20%.  A partir desta mentira, a ratio alumno/profesor que se queira sacar resulta absolutamente falsa e, de todas formas, conviña que tamén o director dun CIFP soubera que mentres na FP non hai optativas, nos niveis da ESO hai que ofertarlles aos alumnos diferentes optativas (incluída a Relixión) e, a maiores, hai dous grupos de PDC, un grupo de PCPI e ten que haber profesores para reforzo educativo, adaptacións curriculares e profesores terapéuticos para alumnos con minusvalías. Ou sexa que non poden compararse desta forma as necesidades en recursos humanos duns niveis e doutros, como tampouco se poden comparar os requirimentos en recursos económicos e equipamentos duns e doutros.

Se en lugar copiar as mentiras fabricadas pola Consellería, tivera visto a evolución da matrícula e avaliado minimamente o crecemento da poboación escolar da zona as conclusións terían que ser outras.

4.- Sobre o apoio do claustro de profesores á reivindicación desta plataforma

Esta plataforma sempre soubo que, dentro do Claustro de Profesores, non había unanimidade. Nin tampouco a necesitamos: chéganos co convencemento de que se trata dunha reivindicación absolutamente xusta e, en todo caso, expresar a nosa satisfacción por contar cunha moi ampla maioría do claustro e coa totalidade do equipo directivo.
Pero o que é absolutamente ilexítimo, sexa en boca do Director Xeral de Educación e Formación Profesional, na boca do Delegado Territorial, na boca da Inspección Educativa, na boca da Concelleira do PP ou na boca dun exprofesor do IES AS MERCEDES traer aquí, en defensa do CIFP, que o claustro de profesores tivera solicitado hai 8 anos  pasar a ser Centro Integrado de Formación Profesional:
- En primeiro lugar, porque tería sido unha petición de hai oito anos e non de hoxe;
- E, en primeirísimo lugar, porque non ten sido un acordo do claustro de profesores, senón unha proposta de acordo que a familia de automoción (á que pertence o director do CIFP) leva ao Consello Escolar e que de forma ilegal alguén certificou sen se producir ou antes de que se producira.

A Zona Sur de Lugo necesita un Instituto de Ensino Público
e nesta reivindicación imos continuar


CAMBIAN DE NOME: 

PERO SEGUIMOS NECESITANDO O IES

23 jun. 2013

Xosé Mª Díaz Castro. Letras galegas-2014 (RAG)

 É un libro de poemas de Xosé María Díaz Castro publicado en 1961 pola Editorial Galaxia.
É a poesía máis coñecida do autor. Está incluída, xunto con "Terra sucada", "Quezais" e "Terra do tempo", no cuarto capítulo ("Espranza") de NimbosDe rima consonante e estrutura pendular, está formada por catro estrofas, cun total de dezaseis versos. Díaz Castro establece nela un paralelismo entre Galicia e Penélope, a muller que tecía de día e desfacía de noite.                                                 

Un paso adiante i outro atrás, Galiza,
i a tea dos teus sonos non se move.
A espranza nos teus ollos se esperguiza.
Aran os bois e chove.

Un bruar de navíos moi lonxanos
che estrolla o sono mol como unha uva;
pro tí envólveste en sabas de mil anos
i en sonos volves a escoitar a chuva.

Traguerán os camiños algún día
a xente que levaron: Deus é o mesmo.
Suco vai, suco vén, Xesús-María!,
e toda cousa ha de pagar seu desmo.

Desorballando os prados coma sono
o tempo vai de Parga a Pastoriza.
Vaise enterrando, suco a suco, o Outono.
Un paso adiante i outro atrás, Galiza!



Unidade didáctica ("Nimbos") para BAC


Díaz Castro.Vida e obra:


Xosé María Díaz Castro, nado nos Vilares (Guitiriz), o 19 de febreiro de 1914 e finado en Lugo o 2 de outubro de 1990, foi un escritor e tradutor galego. En 2014 será o homenaxeado co Día das Letras Galegas.
Seminario de Mondoñedo, onde estudou sete anos.

Xosé María Díaz Castro naceu no seo dunha familia labrega. En 1931 ingresa no Seminario de Mondoñedo, onde coñece a Aquilino Iglesia Alvariño, que, a partir de 1936, vai contar coa súa colaboración como profesor no Colexio León XIII, de Vilagarcía de Arousa, que Aquilino dirixía. 


Abandonados os estudos eclesiásticos fai o bacharelato, e logo licénciase en Filosofía e Letras pola Universidade de Salamanca. En 1948 trasládase a Madrid, onde exerce a docencia e traballa como tradutor para organismos oficiais e privados, entre eles o Consello Superior de Investigacións Científicas, onde acadou o posto de xefe do Servizo de Información e Documentación do Instituto do Frío, organismo que depende do devandito Consello.

Díaz Castro publicou os seus primeiros versos ós dezasete anos na revista Lluvia de rosas de Tarragona pero foi a súa entrada no seminario e o contacto con Aquilino Iglesia Alvariño, o seu estímulo foi decisivo na promoción do poeta como escritor e para comezar a escribir en galego , publicando en El Progreso Villalbés o 6 de agosto de 1931 os seus primeiros versos en galego. Lembranzas e sospiros, logo saíron Baix'o o calor (1931), Lá vou, amor (1932), As formigas (1932), Era un contiño de fadas (1932), e posteriormente escribiu dous cadernos de poesía, tamén en galego, Follas verdes en 1934 e Follas ô vento en 1935 que finalmente quedaron inéditos. Logo da Guerra Civil continuou compoñendo en galego e a partir de 1946 tras ser premiado nos Xogos Florais de Betanzos por un poema en castelán e por Nascida d'un soño en galego, volveron saír en publicacións como La Noche, Cartel, Sonata Gallega, Alba ou Ínsula poemas seus na lingua de noso. Francisco Fernández del Riego inclúeo na súa Escolma da poesía Galega, IV, Os Contemporáneos, Vigo, 1955, representado por sete poemas. En revistas e xornais diversos viron a luz outros poemas e artigos del en español e en galego.

Con todo Díaz Castro está considerado autor dunha soa obra, o poemario Nimbos, editado en Vigo, pola Editorial Galaxia, en 1961 que tivo moita influencia nos poetas posteriores pola súa perfección, pola preocupación por Galicia e polos problemas básicos do ser humano, a vida, a morte e o tempo. Díaz Castro adoita ser encadrado dentro da Xeración do 1936 a carón de poetas coma Carvalho CaleroCelso Emilio Ferreiro e Aquilino Iglesia Alvariño. Na obra, que inclúe revisados os poemas que escolmara Fernández del Riego, móstrase unha reflexión sobre o destino humano a través da preocupación existencial e relixiosa e da comuñón coa natureza. Nun dos seus poemas máis coñecidos, "Penélope", reflexiona sobre unha Galicia que permanece durmida, non refugando, porén, á esperanza para a súa terra.

A voz poética de Díaz Castro apóiase nunha linguaxe rica e exacta, da que xorde a xusteza da imaxe e o fondo poder evocador que se desprende dos seus versos. Os temas, que aparecen sempre envoltos na roupaxe elegante dun clasicismo exemplar, son os da grande poesía universal: a dor do home, o amor, a paisaxe, os sentimentos relixiosos, a liberdade... 

Carvalho Calero dixo que Nimbos veu restaurar na literatura galega a poesía total.

Dominaba máis dunha ducia de linguas, o que lle permitiu traducir ao castelán obras de, entre outros, o sueco Verner von Heidenstam (Premio Nobel de Literatura en 1916), os dinamarqueses Henrik Pontoppidan e Johannes Vilhem Jensen (premios Nobel de Literatura en 1917 e 1944 respectivamente), o austrohúngaro Rainer Maria Rilke, o irlandés William Butler Yeats (Nobel de Literatura en 1923), o estadounidense Walt Whitman, os ingleses G. K. Chesterton e Frederick Forsyth ou os franceses Alphonse de Lamartine e Paul Claudel

..........................

Penélope tecendo sen esperanza a tea fatal do transcurso do tempo.

Imitación de Díaz Castro, en homenaxe. 

Suco vai, suco vén. E aquí chegamos,
neve nos cumes, frío nas valgadas,
e darredor as agras sementadas,
e non chega a colleita que esperamos.

Algún día entre soños sementamos
o noso pan. Chovía nas aradas,
e ó se achega-lo tempo das anadas
desmo de fume e vento colleitamos.

Cada cousa de nós é de borralla
baixo do vento mol que se desliza
sobre o mundo e o manca e o esborralla.

Un paso adiante e outro atrás, Galiza.
Un negro orballo eternamente orballa
sobre tristeza antiga e outoniza.

.......................

Vídeo producido polo IES "POETA DÍAZ CASTRO" de GUITIRIZ (Lugo)  



En > http://www.youtube.com/watch?v=iHElQSBQ1eI#t=2
En > http://www.youtube.com/watch?v=9ry1ac8NhxU > 
(No ano 1987 a produtora de vídeo Ophiusa acompaña a Díaz Castro polos lugares emblemáticos do seu proceso vital e creativo. Nimbos de poesía é o resultado desta viaxe ao mundo do autor. Os Vilares, Mondoñedo, Betanzos, Guitiriz, ... desvélanse ante os nosos ollos a través da mirada e da propia voz de Xose María. Todo un testemuño de primeira man da grandeza das cousas pequenas que tanto amaba o poeta).
En > http://www.youtube.com/watch?v=eSK3o8_emcE
(Desde a pastelería - cafetería "Nimbos" de Guitiriz. Entroido 4/03/2014 )
En > http://cartaxeometrica.blogspot.com.es/2014/04/telexornal-diaz-castro-recitado.html
En > http://www.xunta.es/linguagalega/xose_maria_diaz_castro
En > http://coordinadoraendl.org/letras2014/

..........................................................................................................................................................

"Penélope", Poema de Xosé María Díaz Castro musicado por Xoán Fuertes Saavedra e interpretado por Fuxan os Ventos. O recitado é do propio poeta e a súa gravación cedida por Xulio Xiz > 



"Penélope en italiano" > http://literatosbrey.blogspot.com.es/2014/05/penelope-en-italiano.html

Un passo avanti e l´altra indietro, Galizia,
e la tela del tuo sonno no si muove.
La esperanza del tuoi occhi me espreguizza.
L´aratro buoi e la pioggia

Una nave ruggente molto lontane
estrolla si dorme mobido come un chicco d´uva
Ma si envólveste fogli in mille anni,
sogni e il ritorno di sentire la pioggia.

Ingoiare per corsi un giorno
le persone che hanno portato.  Dio é lo stesso.
Suco volontá, suco verrá. Gesú María!
e il tutto deve pagare il suo desmo.

Desordella i prati come il sonno,
o tempo sará Parga a Pastoriza.
Sará scanalatura per scanalatura sppellire autunno.

Un passo avanti e l´altra indietro, Galizia!

                 

E máis > (Proxecto Díaz Castro) https://www.youtube.com/watch?v=eOPnvLPTNwA#t=10

COMENTARIO

    O poema «Penélope» apareceu publicado por vez primeira en 1955, na Escolma de poesía galega, IV, Os contemporáneos, publicada en Galaxia por Francisco Fernández del Riego. Posteriormente pasou a formar parte do poemario Nimbos de Xosé Mª Díaz Castro, publicado en 1961.

    O tema principal da composición é a esperanza acotío frustrada de Galicia. O dinámico estatismo é o que caracteriza a historia de Galicia segundo o poema («Un paso adiante e outro atrás, Galiza». Os temas secundarios son o da esperanza e o da emigración. A esperanza aparece como adormecida («A esperanza nos teus ollos se espreguiza»), nun país en que o tempo monótono semella non transcorrer («Aran os bois e chove»; «Pro ti envólveste en sabas de mil anos»; «Sulco vai, sulco vén. ¡Xesús María!»; «Vaise enterrando, sulco a sulco, o Outono», etc.). O inmobilismo histórico de Galicia é o elemento que envolve toda a composición («Un paso adiante e outro atrás, Galiza / e a tea dos teus sonos non se move»). Entroncado co tema da esperanza aparece o da emigración («Un bruar de navíos moi lonxanos / che estrolla o sono como unha uva»), mais o regreso dos emigrantes non semella estar próximo no tempo («Traerán os camiños algún día / a xente que levaron»).

    Canto á métrica do poema, todos os versos son hendecasílabos agás o cuarto, que é heptasílabo. A rima é consoante, e o esquema de cada estrofa é ABAB. Todas as estrofas poden ser consideradas como serventesios, bardante a primeira, por posuír un verso en arte menor.

    O poema comeza cunha elipse verbal, repetida paralelisticamente nos versos primeiro e derradeiro, dándolle unha estrura circular ao poema que reforza a idea central do inmobilismo da historia de Galicia. Así pois, dende o principio da composición céntrase a atención nese movemento estático traducido nos pasos cara adiante e cara atrás.

    Estilisticamente, esta idea de repetición do tempo remárcase a través da formación de recorrencias compostas por dous membros equivalentes: «Un paso adiante e outro atrás»; «Sulco vai, sulco vén»; «De Parga a Pastoriza»; «sulco a sulco».

    As metáforas tamén están presentes no poema. Así, os «pasos» do primeiro e último versos son os acontecementos históricos importantes na evolución social de Galicia e a «tea dos sonos» equivale ás aspiracións sociais desta terra. A emigración aparece relacionada metonimicamente cun «bruar de navíos moi lonxanos»; a repetición da historia ao longo dos séculos é unha «saba de mil anos».

    Tamén cómpre salientar as personificacións da natureza, único elemento en que se pode confiar: os camiños traerán «a xente que levaron»; toda cousa «ha de pagar seu dezmo»; o outono «vaise enterrando».

   Canto ao léxico, o campo semántico dominante é o do medio rural, posto que o espazo do
poema é Galiza, pero fundamentalmente a Galiza rural: «aran», «bois», «uva», «camiños», «sulco», «prados». A presenza dos topónimos lugueses sitúa no espazo esa Galiza campesiña: «o Tempo vai de Parga a Pastoriza».

    Por último, cómpre facer mención ao título do poema, «Penélope». Galiza, para Díaz Pardo,
identifícase coa esposa de Ulises que agarda pacientemente o retorno do seu home tecendo día a día un pano que destece polas noites. Galiza tamén semella agardar con paciencia a chegada de novos tempos, pero todo o que consegue tecer cada día semella destecerse coa chegada da noite: «¡Un paso adiante e outro atrás, Galiza!»